براساس یک گزارش غیررسمی که در شبکه‌های اجتماعی بازنشر شده، ۷۴ درصد از مردان ترجیح می‌دهند برای همیشه تنها بمانند و حتی دوست داشته نشوند، تا این‌که وارد رابطه‌ای شوند که در آن احساس ناکافی بودن به آن‌ها القا شود.

به گزارش راوی امروز، اگرچه اعتبار آماری این عدد به‌صورت علمی تأیید نشده، اما نکته مهم‌تری در پس آن نهفته است: بسیاری از مردان، به دلیل فشارهای اجتماعی، فرهنگی و روانی، از نشان دادن آسیب‌پذیری خود اجتناب می‌کنند. آن‌ها اغلب به‌گونه‌ای تربیت شده‌اند که باید همواره قوی، مستقل و بی‌نیاز به نظر برسند. در نتیجه، مواجهه با رابطه‌ای که در آن احساس ارزشمندی نداشته باشند، برای‌شان دشوارتر از تنهایی است.

روان‌شناسان این وضعیت را نوعی “انزوای وجودی” توصیف می‌کنند؛ احساسی مبنی بر این‌که هیچ‌کس واقعاً آن‌ها را درک نمی‌کند. این حس می‌تواند آن‌چنان قدرتمند باشد که حتی نیاز به صمیمیت و ارتباط انسانی را نیز تحت‌الشعاع قرار دهد.

شاید بهتر باشد گاهی فراتر از ظاهر آرام یا قوی مردان اطرافمان بنگریم؛ چه‌بسا آن‌ها بیشتر از آنچه تصور می‌کنیم، نیازمند درک، پذیرش و امنیت عاطفی باشند — بدون آنکه احساس ضعف یا قضاوت شدن داشته باشند.

نسخه چاپی خبر